Prose

Lucy


older other prose newer

25 september 2020

2020-09-25

Tato

Takiego wesołka jak mój Ojciec nie znał nikt. Potrafił biec pół ulicy za porwaną przez wiatr gazetą.
Zbierać dziwne kamyki o różnych kształtach i chować do magicznej szuflady. Do szuflady tylko on miał klucz. Wieczorami z jego pokoju unosił się zapach farby. Chyba malował. Jako dziecko próbowałam podpatrywać przez dziurkę od klucza. Nic nie było widać. Palił jak smok. Tylko ściana dymu. Wyobrażałam sobie jego farby rozłożone na starym ręczniku i... kamyki przyniesione z lasu, wyciągnięte z ulicznego rynsztoka lub znalezione na plaży. Zawsze się uśmiechał i szturchał mnie łokciem kiedy coś przeskrobałam. Kiwał palcem ale później... i tak śmieliśmy się rubasznie. Kochał mnie taką jaką jestem. Ot cały mój Stary. Wałkoń i Trzpiot, dziecinny Dziwak. W najdziwaczniejszym przedmiocie odnajdywał duszę. Nadawał jej inny kolor. Te farby... Lubił mieszane kolory. Kiedyś stworzył dzieło sztuki z dawno zapomnianej starej pozytywki z lustrem. Mam ją. Ot tak. Na pamiątkę po szalonym, roztrzepanym, niesamowitym i najlepszym Tacie jakiego można mieć.
Mama jest surowa jak na silną babę przystało. Uśmiecha się, czasami karci ale jest. Pomaga mi zawsze.






Report this item

 


Terms of use | Privacy policy

Copyright © 2010 truml.com, by using this service you accept terms of use.


You have to be logged in to use this feature. please register

Ta strona używa plików cookie w celu usprawnienia i ułatwienia dostępu do serwisu oraz prowadzenia danych statystycznych. Dalsze korzystanie z tej witryny oznacza akceptację tego stanu rzeczy.    Polityka Prywatności   
ROZUMIEM
1