Poetry

------
DEDYKACJA:
Wilkom — W trudnych dla nich chwilach, z ukłonami.
------



Czarne klawisze wygrały żałość
zabrakło AS-a wnętrzności łamie
spotkane wilki watahą płaczą
sczerniałą porą oczęta szklane

Żałobnym duktem tęskniącym wyciem
jedynie cisza z obrazem śnionym
bezgłośnym echem śladowym błyskiem
przeżycie mnoży pazurem ostrym

Pustynne „teraz” przesiąka wodą
dającą smutek doznania przykre
kołysze niemoc w nieznane wiodąc
rozłąką stoi (z) odbicie(m) w szybie

Fortepian żalem wygrywa nuty
odkurzyć pragnie — wilgotna rzęsa

---
Schemat ten, co poprzednio.
---