Poetry

Awatar


older other poems newer

2 january 2011

Na styku nocy i dnia

Na styku nocy i dnia,
gdy księżyc traci niebieską twarz,
skowyt wilków zwołuje watahę.

Samotny tur na prerii
racicą budzi twardą ziemię,
nie ucieka, czeka na cierpienie.

Wędrówka już skończona,
trzeba oddać wszystko znużone,
sycić posoką gardła spragnione.

Pozorna walka krótka - 
po uczcie na wielkim stole
zostawi kości śniegiem bielone.
-------------------------------
Zielone szlaki wiosną
wypełni ryk młodych bizonów,
gdy ziemia odsłoni drugą stronę.






Report this item

 


Terms of use | Privacy policy

Copyright © 2010 truml.com, by using this service you accept terms of use.


You have to be logged in to use this feature. please register

Ta strona używa plików cookie w celu usprawnienia i ułatwienia dostępu do serwisu oraz prowadzenia danych statystycznych. Dalsze korzystanie z tej witryny oznacza akceptację tego stanu rzeczy.    Polityka Prywatności   
ROZUMIEM
1