Poezja

roztańczona nosi suknię z mchu i gwiezdnego pyłu
zbiera guziki zgubione na rozstajach dróg
i łączy je w pary z pętelkami
bytuje na palmie, która czasem odbija 
by czas płynął wspak 
twierdzi, że podglądają ją szpar gały

a gdy zapytasz ją o drogę wskazuje na chmury
mówiąc, że tam są miasta zbudowane ze śpiewu wróżek 
gdy księżyc czasem wpada do rzeki
z krzykiem biegnie na ratunek

mieszka gdziekolwiek 
samotnie lub otoczona małymi serduszkami
zostawia świat za sobą
by pogrążyć się we własnym

dziwność to jej schron
jej ojczyzna

 

__

7 stycznia obchodzimy Dzień Dziwaka