harry, 1 grudnia 2020
W leśnym jarze
Między jodły
Mieszkał zajączek urodny
Poprzez lasy
Szedł samotny
Wielce smutny i markotny
Aż tu nagle
Dnia jednego
Spotkał przyjaciela swego
Miś puchaty
Beczkę trzymał
Miodu z beczki tej zażywał
Mój kochany
Niedźwiedź rzece
Ja ze smutku Cię wyleczę
Słuchaj mnie
Mam sposób prosty
Abyś nadal był radosny
Gdyś zmartwiony
Podczas chłodu
Dobrze jest się napić miodu
Zając pije
Mina rzednie
Oj, niedźwiedziu to są brednie
Idąc dalej
Wyszli w pole
Opłakując swoją dolę
Nagle zając
Nosem rusza
Jakaś zmogła go pokusa
Wkoło zerka
Poprzez trawy
Widzi zagon uprawiany
Kicnął szybko
Między drzewka
Ależ, rośnie tam marchewka
Wskoczył w grządki
Smutki schował
Gdy warzywa popróbował
Rozanielon
Sobie chrząka
Piękną mu się jawi łąka
Najedzony
Już radosny
Pobiegł zając między sosny...
Na to niedźwiedź
Świat ten dziwny
Każdy ma swój przysmak inny.
Yaro, 1 grudnia 2020
nad lasem
wypełnił pustą przestrzeń
między sumieniem a strachem
przed nieznanym
wydartych tęsknot
niechcianych małych rąk
namiętnych długich nocy
po napoczęcie świtu
tutaj świat
na krawędzi lęku
spotkałem go po raz pierwszy
było spokojnie
miłe spojrzenie mówiło niewiele
milczał cały czas
szumiał las
odleciał gdzieś
by być jednak blisko
nasze dusze mózgi okłamane
skrępowane stekiem brudnych słów
nieprawda którą znasz
wytłumaczyć nie ma szans
na czym opiera się ten świat
nie pojmuję
w lustrze wesoła anioła twarz
jakby znak wierzę będzie lepiej
już nie boję się o przyszłe dni
Kasia P., 1 grudnia 2020
na twarzy
coraz bardziej
wyraziste doliny
chowam
bruzdy smutku i złości
zostawiam tylko oczy
w towarzystwie siatki
z uśmiechów
biegnie z zachodu na wschód
albo jak wiatr zawieje
kiedy impulsywnie krzyczę
do zatrzaśniętych drzwi
każdy mięsień ożywa
ma swoje 5 minut
albo 7
od czasu do czasu
wcieram kolistym ruchem
najdroższy krem
z łożyska myszy albo owcy
wbijam igły
zdzieram naskórek
potem robię
kreskę na oku
usta na czerwono
wychodzę
i jeszcze ostatni
rzut oka
w lustro
nigdy nie wiem
czy moja twarz
łaskawie skinie głową
z uznaniem
czy z niemą dezaprobatą
każe wracać
z powrotem do łóżka
Marek Gajowniczek, 1 grudnia 2020
Zachód przesunął się na Południe,
a Wschód już jest na Północy,
gdzie może wkrótce będzie bezludnie.
Znaki czytają prorocy.
.
Ziemia wibruje jak bąk słabnący.
Zatacza się wokół osi.
Mnich się o życie na niej modlący
o szybką szczepionkę prosi.
.
Lecz to nie wirus zawirowanie
sprowadził na naszą drogę,
a pseudonauk dominowanie.
Człowiek zapragnął być bogiem.
Marek Gajowniczek, 1 grudnia 2020
Starość ma korpus pochylony.
Wielu przygięła bieda.
Tworzą internetowe strony,
ale nikt grosza nie da!
.
"Byłoby to niesprawiedliwe"
pani minister twierdzi!
Antagonizmy wiecznie żywe
Pan Prezydent potwierdził.
.
Paluszek pod stałą kontrolą
pragnie mieć resort zdrowia.
Dłużej nim w mediach grozić wolą
i tworzyć pustosłowia.
.
Los bywa nieprzewidywalny.
Nie wiesz, na kogo padnie
i kto pomimo lekcji zdalnych
pierwszy się znajdzie na dnie?
.
Gdyby te sumy z kont reklamy
trafiły do kieszeni.
Wiedziałby senior: Wsparcie mamy!
Dziś władców szczepić chcemy!
Misiek, 1 grudnia 2020
Ten sam obraz od tylu lat trwa
coś się już kończy i coś zaczyna
kiedy Atropos nić życia przecina
tylko w sercu cały czas wciąż gra
cisza która przenika całą duszę
i żal który w nas nigdy nie ustanie
módlmy się o zmartwychwstanie
kiedyś chyba całe niebo poruszę
tam będziesz przecież znów żywa
i powitasz nas taka uśmiechnięta
bowiem mama jest zawsze święta
bez bólu i choroby teraz szczęśliwa
czekasz już na tę chwilę ostateczną
gdy jeszcze się kiedyś tam spotkamy
kiedy aniołowie otworzą złote bramy
i podążymy do Boga drogą mleczną
dzisiaj całun to twoja jest zbroja
bo byłaś zawsze taka dobra i dzielna
a miłość jest przecież nieśmiertelna
do zobaczenia w niebie
Mateńko moja
samoA, 1 grudnia 2020
stanął złowiek przy człowieku
orzeł czy reszka
orzeł zginie
zostanie reszta
Yaro, 30 listopada 2020
patrzeć w niebo rozkładam ramiona
patrzę na to miasto razem ze mną kona
pełno mnie wszędzie jak z nami będzie
naciągam noc na nos
księżyc w pełni
innego nie będzie
zaciskam zęby
bez przerwy na papierosa
usypiam przy tobie statki
uciekam daleko w niepamięci rzeko
ulegam prostocie zimno wieczorem
mało wiem o tobie mój przyjacielu
naciągam noc na nos
księżyc w pełni
innego nie będzie
zaciskam zęby
bez przerwy na papierosa
usypiam przy tobie statki
usta pełne gniewu usycham w obiegu
zatrzymany czas nie przyniósł nic dobrego
zasypiam nad brzegiem łóżka
Ośmiorniczka, 30 listopada 2020
kolejny dzień rozpłakał deszczem
koszmarny sen najgorszych myśli
i trudno rzec czy jeszcze jestem
a może czas mnie smutno przyśnił
nad życie w sidłach z rąk szaleństwa
przedkładam miłość nieistnienia
na więcej chyba mnie już nie stać
do powiedzenia też nic nie mam
gdy każdy napotkany człowiek
tak bez skrupułów i świadomie
chce dla mnie być jednym bogiem
i jak złowróżbny czarny omen
przynosi same smutne wieści
i chłepce łzy z przelanej czary
rozpamiętując każdy przeszły
wewnętrzny kryzys kruchej wiary
już nie mam siły znów markotnieć
w tych ciasnych od bezsensu klatkach
więc kiedy noc ich prętów dotknie
w mroku rozpłynie się wariatka
na oczach bóstw tych samozwańczych
ku ich uciesze i zdumieniu
jak śmierć na ścianie cień zatańczy
a ja rozpłynę się w tym cieniu
kolejny dzień może ostatni
nie dzwoni w uszach jak poprzednio
tu w czterech ścianach szarej matni
jest mi naprawdę wszystko jedno
Regulamin | Polityka prywatności
Copyright © 2010 truml.com, korzystanie z serwisu oznacza akceptację regulaminu.
Poezja
Proza
Fotografia
Grafika
Wideo wiersz
Pocztówka
Dziennik
Książki
Handmade
