Poezja

zawsze odjeżdżam wieczornym pociągiem
do miejsc które zaznaczyłem w swojej wyobraźni
do domu z którego okien widać stare wiśnie
krzak dzikiej róży zaplątany w mirabelki

gdzie powraca przeszłość z tym co było i nie było
z packą na muchy na stole - przeciągiem
wyganiającym na zewnątrz firanki - z miauczeniem
kota który znał swoją porę na ciepłe mleko

nie opowiem ci wszystkiego - wspomnienia
wciąż utykam pod poduszką z obawą że wczorajsze sny
same odnajdą pamietające dzieciństwo dziury w kieszeniach
pocałunki układam w wiersz - wiem że przeczytasz